Son 20 yılda nüfusu 600 kişi artmıştır. Güncel nüfusu yaklaşık 5.000′dir. Marmara Bölgesi’nin güneyinde yer alıp, sanayi kuruluşlarıyla henüz fazla kirlenmemiştir. Manyas Gölü idari olarak Bandırma ilçesine bağlıdır.

Doğusu Manyas ilçesi, kuzeydoğusu Bandırma ilçesi, batısı Biga ve Yenice ilçeleri, kuzeyi Marmara Denizi ve Erdek Körfezi, güneyi Balya ilçesi ile çevrilidir.

Türkiye’nin ilk turizm beldelerinden biridir. İstanbul’a yakın olmasından dolayı İstanbulluların ve devlet memurların ilgisini çekmiş ve 1980′lerden sonra gelişimine başlamıştır. 1990′lı yıllarda altın çağını yaşayan Akçay, su beldesi olarak da bilinir.

Kaz Dağları’nın eteklerinde kurulu olan Akçay, küçük bir turizm kasabası iken günümüzde gittikçe şehirleşmektedir. Akçay’ın uzun ve güzel kıyı kordonunda pekçok çay bahçesi, otel, pansiyon ve dükkânlar bulunur, ayrıca bir de Kaz Dağları’nın simgesi olan Sarı Kız’ın bir heykeli bulunur. Beldede 2007 yılı itibariyle bir alışveriş merkezi de açılmıştır.

Misafirliğe gittiğimiz zaman,bayramlarda ,hasta ziyaretlerinde misafirlere ilk ikram edilen neredeyse kolonyadır.Limon kolonyası tütün kolonyası gibi onlarca çeşidi vardır.Ama balıkesir deyince ilk akla gelen şüphesiz bir Balıkesir icadı diyebileceğimiz Zambak kolonyasıdır.Harika kokusu olan bu kolonya çeşidi Balıkesire gelenlerin memleketlerine döndükleri vakit yanlarında mutlaka götürdükleri hediyeler arasındadır.

Galeride, Orta Asya’dan Türkiye’ye göç eden Konar – Göçer Türk Boylarının ilginç ve özgün kültür varlıkları ve Kazdağı(eski adı İda Dağı ) efsaneleri sergilenmektedir. Ayrıca özel sanat eserlerinin sergilendiği bir sanat galerisi de bulunmaktadır.

Hasan Boğuldu; Zeytinli Beldesi sınırları içinde Sütüven piknik alanından sonra derenin karşı tarafındaki patika yolu izleyerek 1 km sonra ulaşılır. Bir şelalesi ve içinde pek çok balığın bulunduğu gölcükten oluşur.

HASAN İLE EMİNE’NİN ACI ÖYKÜSÜ

Ünlü Türk öykü ustası Sabahattin Ali (1907-1948) annesi tarafından Edremit’lidir.Yörede anlatılan bu trajik öyküyü dinlemiş ve ona edebi bir form kazandırarak öyküyü ölümsüzleştirmiştir. Bugün olduğu gibi 1800′lü yılların sonlarında da Edremit pazarı Çarşamba günleri kurulurdu. Yörenin tüm köylüleri Çarşamba günleri Edremit’e gelir malını satar, ihtiyacını alırdı. Kazdağı’nın 1500 m yüksekliğinde, Sarıkız zirvesinin eteğinde kıl çadırlarından kurulu yüksek obanın güzel kızı Emine de böyle bir Çarşamba günü Edremit pazarına iner ve Zeytinli Köyü’nün yakışıklı delikanlısı ile gözgöze gelir.

Sevdalanan iki genç her Çarşamba günü buluşurlar. Emine beş saatlik yoldan getirdiği sütü, peyniri, balı Hasan’a verir, bahçıvan olan Hasan’dan ihtiyacı olan sebzeyi alırdı. Pazar dönüşü birlikte zeytinli Köyü’ne kadar yürürler, Emine oradan ayrılır ve daha dört saat sürecek olan zahmetli dağ yolundan obasına dönerdi. Gençler evlenmeye karar verirler. Hasan’ın içgüveysi olarak obaya gitmesi sözkonusudur. Onu babasız büyüten annesi oğlunun mutluluğu uğruna yalnız kalmaya razıdır. Emine’nin ailesi ise bu evliliğe karşı çıkar.

Oba yörük obasıdır, Emine de yörük kızı. Aile, Hasan’ın zor doğa şartlarına dayanıp dayanamayacağını sınamaya karar verir. Sınav başarılı olursa Emine’yi istemiş olan obanın gençleri de yiğitlik gösteren Hasan’ı kabulleneceklerdir. Hasan annesi ile helalleşir, anlaşma gereği 40 okka (yaklaşık 60 kilo) tuz dolu çuvalı sırtlanır ve Emine ile obaya doğru yola çıkarlar. Önlerinde dört saatlik zorlu bir dağ yolu vardır. Bir saat sonra Beyoba Köyü’ne varırlar. Tuz hasan’ın sırtını yakmaya başlar.İkinci saatte şimdiki Sutüven Şelalesineulaşmışlardır.

Yol dere içinde kaybolmuş, taştan taşa atlamak Hasan’ı yormuş, dizleri titremeye başlamıştır. Gökbüvet’e geldiklerinde Hasan’ın gücü biter ve yere düşer. Emine çaresizlik içinde Hasan’ı yüreklendirmeye çalışır, ancak hasan ayağa kalkamaz. Emine’ye yalvarır, başka yerlere kaçmayı teklif eder. Emine ise katıdır,ailesine ve obasına söz vermiştir.Hasan’ın yakarışlarına yanıt vermez ve çuvalı sırtlayarak obanın yolunu tutar.Hasan ise ardından “beni bırakma,senin köyüne gelemiyorum,köyüme de dönemem”diye acı acı haykırır.Emine derenin uğultusuna karşın Hasan’ın umutsuz çığlıklarını hep duyar.Obaya vardığında çok pişman olur ve geri dönmek ister.Ancak ailesi gece vakti onu ormana bırakmaz. Sabahın ilk ışıkları ile Emine,doğru Gökbüvet’e koşar ama Hasan yoktur.

Annesine gider,Erdemit’e koşar ancak kimse Hasan’ı görmemiştir.Bir daha obasına geri dönmeyen Emine kulaklarında Hasan’ın onu çağıran sesiyle dere boyunca mecnun gibi dolaşır durur.Günler sonra Hasan’a hediye ettiği çevreyi Gökbüvet’in çılgın suları içinde fark eder.”Yanına geliyorum Hasan” diyerek be çevre ile kendini ulu çınara asar.O gün bugün Gökbüvet’in adı Hasanboğuldu,dallarını büvetin suları içine sallandıran çınarın adı Emine Çınarı olur.